Bayrama Davet
Yok hükmünde bir okyanus içinde, sedef sanıp kendini, yalçın kayalıkların dibinde dekor içinde bir dekor olarak oynaşırken gölgelerle, ta derinlerden bir ses gelir. Sessiz bir ezanın davetini duyar dualarında. Bir nisan akşamı bırakır dalgalara gövdesini. Bir nefes aydınlık solumak için açtığında yalnızlığının kapılarını, ılık ve gamlı bir gül yaprağı gibi düşer içine B ile sırlanmış bir rahmet damlası…
Ve dalıp derinliklerdeki mağarasına çekilirken hiçbir şey eskisi gibi değildir artık. Gecelerde gözyaşlarıyla yoğururken damlasını, hüzün kanadı kırık bir kuş gibi çırpınırken yüzünde Cebrail aydınlatır içini. “İlla Allah” diyerek bedeninin üstüne örtüp gözlerini, “İkra” diye başlayan bir filmin, özünde aydınlanan senaryosunu okumaya başlar. Okyanus, derinliklerinde depremler geçirirken, sarsılır bedeni. “Bana ne oluyor ya Rab!” haykırışında bilincindeki gölgeler bir bir devrilir. Afaktan çekilip enfüsüne saklanmışken “Kalk ve uyar!” emrini duyar. Uzun bir gecenin ardından yalancı sabaha kalktığında Elif Lâm Mim aynasında elif sanır önce kendini. Sonra elifin noktada kırılıp nurdan aynada yansıyan çokluk görüntülerini keşfeder. Lâmın dürülüp mim oluşunu hakikatinde bulur, secde eder hiçliğinde... Uçsuz bucaksız bir sonsuzluk içinde çokluğa yumar gözlerini.
Tekrar gözlerini açtığında Beka’da, manâ denizinde bulur kendini. Silkinip bütün isimlerden, okyanus diye algıladığının kendi manâları olduğunu fark edip Kadr’i yaşar. Cem eder gönlünde afak ile enfüsü.
“Muhammeden Resulullah” dediğinde bağrındaki inci olgunlaşmış, okunası bir kitaba dönüşmüştür artık. Yeni bir şan alanın yeni manâsı olarak incisini sunma zamanı gelmiştir. Yönelerek sonsuz ufuklara duayla, yeni okyanuslara açılıp, özünden gelen davetin sesini dinleyen sedef gönüllere B’ye sarıp sırlarını fısıldamak için rahmet olur. Talibine verdiğinde hiçbir şey talep etmeden, varlığını da eritmenin adı KURBAN, hali huzur, manâlarını seyretmenin sevinciyle yaşamı da BAYRAM olur.
EDİBE / 24 . 11 . 2009
TALYA ACADEMY
