بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

Bismillahirrahmanirrahiym

Besmele’i şerif, hem Fatiha suresinin hemde Kur’an’ı Kerim’in ilk ayetidir. Fatiha suresi her insanın zerresine kadar mevcud ve Besmelesi ile her insanın hakikatini ortaya koymaktadır. Belki diyeniniz olur “yalnız İnsanMI?” Her hakikatin zerresi Fatiha’da mevcudtur ancak İNSAN bu hakikati BİLMEYE MEMUR TEK VARLIKTIR.

Kimisi Hakikati YAŞAR kimisi BİLİR kimisinin HABERİ bile yoktur. SADECE ve SADECE bu hakikatı yaşayabilenler kesinlilkle bilinmelidir ki bunlar Allah’ın MELEKLERİDİR. Yaşayarak bilebilme özelliği İNSAN’a mahsustur. Bilgi yine İNSAN içindir. ANCAK bilerek yaşayan İNSAN bu yüzden her varlıktan üstün tutulmuştur. Çünkü BİLMEK işin İLK aşaması gibi gözüksede çok kıymetli bir sıfattır.

ZÜMER Sûresi 9-) Emmen huve kanitün anaelleyli saciden ve kaimen yahzerul’ ahırete ve yercu rahmete Rabbih* kul hel yestevilleziyne ya`lemune velleziyne la ya`lemun* innema yetezekkeru ulül elbab;
 (Böylesi mi) yoksa sacid (secde eden, fani) ve kaim (kıyam eden) olarak gecenin vakitlerinde kanit (hakikatına itaat ile ibadet eden, müstekıym), Ahiret’ten hazer eden (ona yaraşmayanlardan sakınan) ve Rabbinin rahmetini uman mı?... De ki: “Hiç bilenler ile bilmeyenler (sorumlulukta) bir/eşit olur mu (bilen, bilmeyen gibi davranır mı) ?... Ancak öz-akıl sahipleri tezekkür eder”.